State verbs - kiedy czasowników nie wolno używać w Continuous - część 1

Mamy w języku angielskim pewną grupę znaczeń czasowników, których nie używa się w czasach CONTINUOUS - to czasowniki statyczne STATE VERBS.

Co ważne:
1. dotyczy to wszystkich czasów Continuous,
2. to ZNACZENIA czasowników, a nie same czasowniki.

Przykład:
Kiedy otworzycie słownik na czasowniku GET, ile znaczeń znajdziecie? 10? 20? No właśnie. Jedno z nich być może jest STATE VERB, a inne nie. Zaraz opowiem Wam o tym dokładniej.

Mam taką chytrą teorię, że znaczenia statyczne czasowników to takie, przy których się nie poruszamy :) w przeciwieństwie do znaczeń dynamicznych oczywiście.
Przykład? bardzo proszę:

Biegnę.
- spróbujcie naśladować czynność - poruszasz się, prawda? = znaczenie dynamiczne
Należę do biblioteki.
- czym machasz, kiedy wykonujesz tę czynność? niczym? no właśnie! = znaczenie statyczne

Widzisz różnicę? I tych statycznych znaczeń właśnie nie używamy w czasach Continuous.

Dlatego mimo, że mówimy “Potrzebuję teraz tego słownika.” i słowo TERAZ wskazywałoby na potrzebę użycia Present Continuous, to trzeba użyć Present Simple, bo NEED = potrzebować jest czasownikiem statycznym i nie wolno go używać w Continuous.


Tak będą się zachowywały na przykład czasowniki:

REALISE - zdać sobie sprawę z czegoś
RECOGNISE - rozpoznać
FORGET - zapomnieć
REMEMBER - pamiętać
CONTAIN - zawierać
MEAN - oznaczać, mieć na myśli
KNOW - znać, wiedzieć
BELIEVE - wierzyć, uważać, sądzić
SEEM - wydawać się
NOTICE - zauważyć
UNDERSTAND - rozumieć

i wiele innych.

Nie można sporządzić pełnej listy takich słów, trzeba to zjawisko rozpoznawać.
Z resztą, komu chciałoby się taką długą listę wykuwać na pamięć ;)

Do pobrania tutaj >>>

FEW czy A FEW? LITTLE czy A LITTLE? jaka jest różnica?

Było już o policzalności rzeczowników, ale tak sobie myślę, że może należałoby jeszcze wyjaśnić jaka jest różnica pomiędzy FEW i A FEW czy LITTLE i A LITTLE.

Wiecie już, że FEW i A FEW używamy z rzeczownikami policzalnymi. Teraz należałoby ustalić czym się od siebie różnią.
Zacznijmy od tego, że A FEW ma znaczenie pozytywne - kilka.
FEW natomiast ma znaczenie negatywne - prawie wcale.
Ale to można bez trudu ustalić szperając w słowniku.

Zatem dokładniej: A FEW to zupełnie zwyczajne "kilka". Natomiast FEW jest tak naprawdę zakamuflowanym zerem :)

To teraz dygresja, żeby zrozumieć.
W kulturze anglojęzycznej istnieje tendencja, aby unikać negatywnych komunikatów. Dlatego też samochód psujący się właśnie, zaczyna wydawać "funny noise" - czyli zabawny dźwięk. A sami wiecie, że jak autko się psuje, to wcale nie jest "funny" :)
Na przykład o osobie brzydkiej nie powiemy "brzydka" - "ugly", tylko powiemy "plain" - zwykła... bo to po prostu nie jest dosłowne i szczere.

A więc tak samo sprawy się mają w przypadku FEW. To po prostu brak czegoś, tylko wyrażony ładniej niż NOTHING czy NONE.

Przykłady:
I have a few apples -> zróbmy szarlotkę!
I have few apples -> nie ma o czym mówić. Komunikat tak naprawdę brzmi: nie wiem jak Ci to powiedzieć, ale mam jedno jabłko i to w dodatku zepsute - nie ma mowy o szarlotce.

I have a few friends in Paris -> i w tej sytuacji możemy śmiało tam jechać, ktoś nas przecież przenocuje!
I have few friends in Paris - no niby kogoś znam, ale nie mamy gdzie się zatrzymać tak naprawdę.


No tak, a jak teraz zapamiętać które jest które? Proszę bardzo:
a+f+e+w -> 4 litery
f+e+w -> 3 litery
To którego jest więcej? ;) rozumiesz już?

Tak samo mają się sprawy z A LITTLE i LITTLE.

A LITTLE ma znaczenie pozytywne i oznacza - trochę.
LITTLE ma znaczenie negatywne i oznacza - prawie wcale.

I znów to samo.
Przykłady:
I have a little coffee - w duchu pozytywnym stwierdzam, że mam trochę kawy - napijesz się ze mną?
I have little coffee - nawet nie proś.  Nie ma z czego zrobić kawy, nie oszukujmy się - taki jest komunikat negatywny płynący z tego zdania.

I zapamiętujemy tak samo: tam gdzie więcej liter, tam więcej kawy ;)

Mam nadzieję, że prościej :)


Aby pobrać w wersji do druku, kliknij tutaj >>>

JAK CZĘSTO? gdzie w zdaniu wstawić ALWAYS a gdzie EVERY WEEK?

Mamy w angielskim dwie grupy wyrażeń, które odpowiadają na pytanie: “jak często?”.
Pierwsza z nich to przysłówki częstotliwości - na pewno dobrze je znacie:
ALWAYS - zawsze
SELDOM - rzadko
NEVER - nigdy
OFTEN - często
SOMETIMES - czasami
FREQUENTLY - często
USUALLY - zazwyczaj
OCCASIONALLY - okazjonalnie

Charakterystyczne jest dla nich to, że jednym słowem mówią nam jak często, nie odwołując się do żadnego konkretnego okresu w czasie.

Ważne: musisz wiedzieć, gdzie stawiamy je w zdaniu.

1. zazwyczaj stawiamy je tuż przed czasownikiem mówiącym o czynności
przykład: I always go to work by bus. - Zawsze jeżdżę do pracy autobusem.

2. jeśli w zdaniu czasownikiem jest “be” - “być” albo któryś z czasowników modalnych - can, must, should itp. wtedy te właśnie przysłówki stawiamy po czasowniku modalnym albo “be”.

To bardzo mądra książkowa wersja. A wiecie co tak naprawdę można zrobić? Możecie umieścić takie ALWAYS czy na przykład SOMETIMES zupełnie na początku zdania lub na końcu i wtedy też będzie dobrze. Specjaliści od gramatyki twierdzą, że jest to użycie w celu podkreślenia tego słowa, ale to przecież nie zmienia komunikatu na dobrą sprawę czy powiemy:
“Zawsze jeżdżę autobusem” czy “Jeżdżę autobusem zawsze”, prawda?


To teraz wyrażenia, które również mówią “jak często” jednak są to wyrażenia złożone, nie jednowyrazowe. Łatwo rozpoznać je po tym, że mają w swoim składzie zawsze jakąś cząstkę czasu, na przykład: day - dzień, week - tydzień, month - miesiąc, year - rok itp.

Na przykład:
every year - co roku
every Monday - co poniedziałek
every other day - co drugi dzień
at weekends - w weekendy

Te właśnie, z zawartą nazwą cząstki czasu, musimy już na pewno stawiać na końcu zdania, nie można ich wcisnąć nigdzie do środka, bo ryzykujemy tym, że zdanie może stać się dla rozmówcy niezrozumiałe po prostu.

Przykład: I go to work by bus every day.


Aby pobrać plik w wersji do druku, kliknij tutaj >>>

Porównanie czasów Present Simple i Present Continuous - konstrukcja czasów

A teraz różnice w konstruowaniu czasów Present Simple i Present Continuous.

Popatrz! :)

Aby pobrać plik w wersji do druku, kliknij tutaj >>>

Porównanie Present Simple i Present Continuous - użycie czasów

Czas na porównanie praktycznego użycia czasów Present Simple i Present Continuous.
Przyjrzyj się:

Aby pobrać wersję do druku, kliknij tutaj >>>

Present Continuous - użycie czasu

Komunikat 1: Co robisz teraz?

Kiedy dzwonisz do kogoś, bo chcesz go wyciągnąć na kawę, na początku rozmowy zapytasz: hej, co robisz? czyli: hey, what are you doing?
Present Continuous to czas telefoniczny :)

Pytamy w nim o to co robisz w tym właśnie momencie. I ... odpowiadamy też :)
Co robisz?   -   What are you doing?
Czytam.   -   I’m reading.

Nie trzeba dodawać na końcu NOW, bo komunikat jest oczywisty - co TERAZ robisz? TERAZ czytam.

Jest jeszcze pewna, podobna sytuacja, w której zachowujemy się podobnie.

Jeśli powiem “czytam obecnie Potop” - to nie mówię dokładnie, że czytam go w chwili kiedy rozmawiamy. Czyli mówiąc “I’m reading Potop now” mamy na myśli, że jestem w trakcie tej czynności, ale nie dokładnie tu i teraz.

CZYLI PRESENT CONTINUOUS ZAJMUJE SIĘ TYM CO TRWA W OBECNEJ CHWILI MNIEJ LUB BARDZIEJ DOSŁOWNIE.

Komunikat 2: To tylko chwilowe

Jeśli skonstruujesz zdanie w Present Continuous to przekazujesz, że rzecz ma się zazwyczaj zupełnie inaczej, a czynność, którą właśnie opisałeś traktujesz jako tymczasową, przejściową.

Na przykład:
Zdanie “I live in Paris” jest komunikatem o stanie stałym - zameldowania, na przykład.
Natomiast “I’m living in Paris” oznacza, że pobyt tam traktujesz przejściowo, tymczasowo, i wkrótce zamierzasz zmienić swoje miejsce pobytu.

UŻYJ PRESENT CONTINUOUS JEŚLI CHCESZ PODKREŚLIĆ, ŻE TA SYTUACJA JEST TYLKO CHWILOWA, WYJĄTKOWA.

Komunikat 3: To mnie denerwuje!

Jeśli konstruujesz zdanie w Present Continuous z użyciem słówek mówiących o tym, że stale, bez przerwy coś się wydarza, czyli np. always (zawsze), never (nigdy), continually (ciągle), constantly (stale), to komunikat brzmi: ten Twój zwyczaj mnie denerwuje!
A więc możemy powiedzieć:
You are always arriving late. - Zawsze się spóźniasz.

i nawet nie musisz podnieść tonu głosu, żeby wiadomo było, że ta powtarzająca się często czynność działa Ci na nerwy.

PRESENT CONTINUOUS TUTAJ WYRAŻA TWOJĄ ZŁOŚĆ.

Komunikat 4: Ale numer! Ciągle mi się to przytrafia!

Kiedy chcesz powiedzieć, że coś, zupełnie bez planowania tego, wciąż Ci się przytrafia, potrzebujesz właśnie czasu Present Continuous.

Najczęściej używamy również słów np. always (zawsze), never (nigdy), continually (ciągle), constantly (stale).

Przykład:
It’s amazing! I’m always meeting her at this supermarket!

PRESENT CONTINUOUS TUTAJ WYRAŻA TWOJE ZDUMIENIE.

Komunikat 5: To się bez przerwy zmienia.

Jeśli skonstruujesz zdanie w Present Continuous to sytuacja, którą opisujesz na pewno podlega zmianom.

Można na przykład stwierdzić fakt:
Many people in Poland have cars. (Present Simple) - wielu ludzi w Polsce ma samochody.

Jednak, gdy to samo zdanie wypowiemy w Present Continuous, nadajemy mu dynamikę zmian:
More and more people in Poland are having cars. - coraz więcej osób w Polsce ma samochody.

Czyli krzywa na wykresie rośnie = zachodzą zmiany.

PRESENT CONTINUOUS TO DYNAMICZNY CZAS, MÓWIĄCY O ZMIENIAJĄCEJ SIĘ SYTUACJI.

Komunikat 6: umówiłem się już 

Jeśli czynność, która dotyczy PRZYSZŁOŚCI wypowiesz w Present Continuous, to przekazujesz komunikat, że masz już konkretne plany.

Przez Present Continuous przekazujemy plany już omówione i umówione z drugą stroną. Przykładem takiej sytuacji jest wizyta u dentysty - bo dobrze by było, gdyby wiedział, że zamierzamy do niego przyjść, prawda?

A więc o takiej umówionej wizycie na jutro mówimy:
I’m seeing my dentist tomorrow.

Z tego zdania wynika, ze dentysta o tym wie, a wcale tego nie mówimy żadnymi dodatkowymi słowami, prawda?

PLANY JUŻ USTALONE I UMÓWIONE WYRAŻAMY PRZEZ PRESENT CONTINUOUS.


Wynika z tego, że Present Continuous to czas bardzo dynamiczny - mówi o zmianach, o sytuacjach chwilowych, które trwają tylko tu i teraz a zaraz znów się coś zmieni. Ale też wyraża naszą złość i zdumienie - i znów bardzo dynamicznie, prawda? Chyba, że potraficie się złościć...niedynamicznie :) Ja nie potrafię ;)

Miłej nauki! :)

Aby pobrać pliki w wersji do druku, kliknij tutaj >>>

Present Continuous - konstrukcja

W czasie Present Continuous używamy pierwszej formy czasownika z dodaną końcówką -ing.

W zdaniach twierdzących pojawia się czasownik “be” odmieniony przed czasownikiem mówiącym o czynności z końcówką -ing.

Forma “be” to odpowiednio do osoby: am, are lub is.


Czyli zdanie twierdzące wygląda tak:
osoba + am/are/is + czasownik z końcówką -ing

DODAWANIE KOŃCÓWKI -ING
Jeżeli czasownik kończy się na spółgłoskę + -e, to dodając -ing końcówkę -e likwidujemy.
Przykład: write - writing

Jeśli czasownik kończy się zestawem liter “spółgłoska+samogłoska+spółgłoska” to w większości przypadków, ostatnia spółgłoska po dodaniu -ing będzie podwójna. Np. cut - cutting

W zdaniu przeczącym jako “nie” pojawia się not, wstawiane po odmienionym czasowniku “be” czyli po “am” “are” lub “is”.

are+not = aren’t,
is+not = isn’t.

Przykład: She isn’t watching TV now.


Czyli zdanie przeczące wygląda tak:
osoba + am/are/is + not + czasownik z końcówką -ing

W pytaniu zaczynającym się od “czy” nie używamy żadnych słów o tym znaczeniu. Po prostu osobę i czasownik “be” (am/are/is) zamieniamy miejscami.



Czyli zdanie pytające wygląda tak:
Am/Are/Is + osoba + czasownik z końcówką -ing

Jeśli chcesz zadać pytanie szczegółowe (co? gdzie? itp.) po prostu wstaw słówko pytające przed am/are/is.
Przykład: Is she doing homework now?             Why is she doing homework now?

Aby pobrać plik w wersji do druku, kliknij tutaj >>>

Present simple - wiesz do czego się go używa?

A teraz parę słów o użyciu Present Simple. Przyjrzyj się komunikatom jakie wyraża ten czas.


Komunikat 1: "to fakt!"

Jeśli skonstruujesz zdanie o sobie  w czasie Present Simple to przekazujesz tym samym, że to stały fakt o Tobie, o kimś, o świecie.

Na przykład:
nie mam psa, lubię mleko, mieszkam w Londynie, mam 2 braci, jestem zatrudniony u Kowalskiego - to przykłady faktów o Tobie;

jest moim przyjacielem, ona jest bardzo wysoka, oni nie mówią po polsku, gramy często razem w koszykówkę - to przykłady faktów o kimś;

słońce wschodzi na wschodzie, woda wrze w 100 stopniach C, Polska leży nad Bałtykiem - to przykłady faktów o świecie.

WNIOSEK:
JEŚLI MÓWISZ W PRESENT SIMPLE - MÓWISZ SŁUCHAJĄCEMU, ŻE TO STAŁY ELEMENT W TWOIM ŻYCIU, NIEPODLEGAJĄCY ZMIANOM.



Komunikat 2: "zazwyczaj tak właśnie jest"

Jeśli skonstruujesz zdanie w Present Simple to przekazujesz, że tak zazwyczaj się czynności odbywają.

Na przykład:
wstaję rano, co tydzień chodzę na basen, nigdy nie jem mięsa - to przykłady tego, co zazwyczaj dzieje się w ten sam sposób

Najczęściej temu użyciu towarzyszą przysłówki częstotliwości (always, often itp. ale to już odrębny temat).

WNIOSEK:
JEŚLI MÓWISZ W PRESENT SIMPLE - MÓWISZ SŁUCHAJĄCEMU, ŻE TO STAŁY ELEMENT W TWOIM ŻYCIU, RZADKO PODLEGAJĄCY ZMIANOM.

Komunikat 3: "tak wynika z rozkładu"

Jeśli konstruujesz zdanie w Present Simple to przekazujesz, że wynika to z jakiegoś stałego planu: planu lekcji, rozkładu jazdy, programu koncertu, programu telewizyjnego, kalendarza.

Na przykład:
mam urodziny w Piątek (kalendarz), jutro o 8.00 mam matematykę (plan lekcji), samolot odlatuje o 7.15 (rozkład jazdy), film zaczyna się o 18.00 i trwa 2 godziny (program)

WNIOSEK:
JEŚLI MÓWISZ W PRESENT SIMPLE - MÓWISZ SŁUCHAJĄCEMU, ŻE TO STAŁY ELEMENT WYNIKAJĄCY Z NARZUCONEGO PRZEZ KOGOŚ PLANU.
 ______________________________________________

Jak już zapewne wywnioskowałeś z pierwszej części “Present Simple - użycie” ten czas potrzebny jest Ci, abyś mógł opowiedzieć o stałych elementach swojejrzeczywistości: o faktach o sobie, o świecie, o innych, o tym co zazwyczj przebiega tak samo, oraz o tym co stałę, bo wynika z rozkładu, programu, kalendarza czy planu.

Teraz inne użycia - nieco mniej Ci się przydadzą w komunikacji z innymi, ale zerknijmy na nie :)
_______________________________________________


Komunikat 4: "fabuła"

Jeśli chcesz opowiedzieć o fabule książki, filmu, sztuki, o przebiegu fabuły gry komputerowej, czy na przykład opowiedzieć o grze aktorów w Twoim ulubionym filmie - to właśnie jest Present Simple :)

Jakby się temu przyjrzeć z bliska, to chyba nawet całkiem logiczne, prawda?
Skoro Present Simple zajmuje się tym co stałe, niemal niezmienne, to fabuła właśnie taka jest:)
Na 17 stronie Twojej ulubionej książki, kiedy otworzysz ją za tydzień i za miesiąc - WCIĄŻ będzie TO SAMO. W 34 minucie filmu - TO SAMO za każdym razem prawda? A kiedy mówisz “Mary Smith świetne gra rolę Anety” - to przecież kiedy właczysz film po raz kolejny, to ona znów za każdym razem będzie świetnie grała, prawda?

I znowu: ELEMENTY NIEPODLEGAJĄCE ZMIANOM :)



Komunikat 5: "przychodzi baba do lekarza"

W języku polskim robimy to samo, popatrz:

Opowiadanie 1: przyszedłem wczoraj wieczorem do domu. Wszędzie było ciemno. Przeszedłem przez wszystkie pokoje, ale nikogo nie znalazłem.

Opowiadanie 2: przychodzę wczoraj wieczorem do domu. Wszędzie jest ciemno. Przechodzę przez wszystkie pokoje, ale nikogo nie znajduję.

DRAMATYZM - to o to tu chodzi. W języku mówionym, często, aby wzmóc dramatyzm sytuacji o której opowiadamy, używamy zamiast czasu przeszłego, właśnie Present Simple.

A w języku polskim, też nie mówimy “przyszła baba do lekarza i powiedziała” tylko “przychodzi baba do lekarza i mówi”, prawda? Bo ma być ciekawie :)

Są też przykłady w literaturze współczesnych autorów, którzy w ten sposób piszą powieści.
Jednak przyjmij radę od starego belfra: nie pisz tak opowiadań w szkole ;D


Komunikat 6: "gooooooooooool!..."

Dramatyzm po raz kolejny: komentarze sportowe wygłaszane są zawsze w Present Simple.
Przykład: podaje...strzela...goooooooooooool! - to wszystko będzie w Present Simple.


Aby pobrać wersję do druku, kliknij tutaj >>>

present simple - konstrukcja czasu

Zabieramy się za czasy. Klasycznie zaczniemy oczywiście od Present Simple, czasu, od którego nie uciekniecie. Jest absolutnie niezbędny, jeśli chcesz porozumiewać się po angielsku. Dlaczego? O tym następnym razem :)

Zaczniemy od tego jak się go buduje. Do tego używać będziemy tzw. pierwszej formy czasownika, czyli takiej, jaką znajdziesz w słowniku - bezokolicznik.

Po pierwsze, to jedyny czas w języku angielskim, gdzie czasownik otrzymuje końcówkę przy odmianie przez osoby. Ale po kolei :)

Zacznijmy od przypomnienia zasady, że zawsze zaczynamy zdanie od podmiotu, żeby być dobrze zrozumianymi.
Na przykład: "wstaję - myję się - ubieram się - jem śniadanie - wychodzę do pracy" to
                      "I get up - I wash - I get dressed - I have breakfast - I leave for work"

Po polsku nie mamy słówka "ja" w żadnym przypadku, a w angielskim muszą być wszędzie (na razie - kiedyś opowiem Wam o tym).

Niektórych to razi, że "I" bez przerwy się powtarza, ale tak po prostu musi być :)

Wracając do Present Simple:

ZDANIA TWIERDZĄCE budujemy według schematu:
osoba + czasownik(z końcówką -s/-es lub bez)

Końcówkę -s/-es dodajemy do czasownika w osobach: he, she, it
W pozostałych osobach, czyli I, you, we, they, nie odmieniamy czasownika.

Kiedy końcówka -s a kiedy -es?
Kierujemy się - co tu dużo mówić - głównie wygodą, tak by łatwiej się nam mówiło.

Spróbuj powiedzieć czasownik "watch" z -s na końcu, albo może "wash"? A w "miss" + -s w ogóle nie słychać będzie końcówki.
Jeśli czasownik SYCZY na końcu, czyli kończy się na -s, -ss, -sh, -ch, -x, to wtedy dla he, she, it dodajemy końcówkę -es, bo łatwiej będzie się wtedy je wymawiało.
No i wyjątek: -es dodajemy również do czasowników DO i GO. Czyli mamy "does" i "goes".
Pamiętaj: język istniał zanim wymyślono do niego zasady - nie wszystko będzie się zgadzało.

No to końcówki już wyjaśnione.
Teraz zdania przeczące i pytające.

ZDANIA PRZECZĄCE budujemy według schematu:
osoba + don't / doesn't + czasownik

Tak jakby w znaczeniu słowa "nie" wstawiamy do zdania czasownik posiłkowy DO ze słówkiem NOT. Posiłkowy, czyli taki, który przychodzi z pomocą, aby zbudować czas.

Dla osób I, you, we, they używamy DO NOT = DON'T
Dla osób he, she, it używamy DOES NOT = DOESN'T

Aby przypomnieć sobie różnicę między formą skróconą (don't) a nieskróconą (do not) kliknij tutaj >>>


Ważne! jeśli w zdaniu pojawia się czasownik posiłkowy DOES - czasownik traci końcówkę -s/-es.

ZDANIA PYTAJĄCE budujemy według schematu:
Do/Does + osoba + czasownik?

Tak budujemy pytania zaczynające się w polskim od "czy". Nie ma żadnego słówka o znaczeniu "czy" które byśmy mogli dostawić do pytania - szyk pytania wystarczy.
Jeśli chcesz zadać pytanie szczegółowe - wstaw po prostu "what" "when" "why" itp. przed cała konstrukcję, na sam początek i gotowe!

Dla osób I, you, we they, używamy DO.
Dla osób he, she, it używamy DOES.

Ważne! jeśli w zdaniu pojawia się czasownik posiłkowy DOES - czasownik traci końcówkę -s/-es.

Czyli zdanie w Present Simple wygląda tak:

I live in New York.
I don't live in New York.
Do I live in New York?
Where do I live?

i dla osoby trzeciej liczby pojedynczej:

He likes French movies.
He doesn't like French movies.
Does he like French movies?
Why does he like French movies.

Następnym razem powiem Wam, do czego się go używa :)

Aby pobrać plik w wersji do druku, kliknij tutaj >>>

kilka słów o czasach w języku angielskim

Czy wiesz, że nie tylko słowa mają swoje znaczenie? “Stół” - oznacza przedmiot, który stoi na
podłodze, a my często na nim jemy - zgodzisz się ze mną prawda?

Struktury gramatyczne również posiadają swoje znaczenie, wynikające już z samego faktu ich
zastosowania. Nie myślimy o tym, kiedy mówimy w naszym ojczystym języku - robimy to
automatycznie. Chcemy przekazać jakiś komunikat, to po prostu przekazujemy go! :)

Pomyśl w ten sam sposób o angielskich czasach. To nic strasznego wbrew pozorom, jeśli się do
tego podejdzie w ten sposób.

Spójrz na polskie zdania:
Chodzę do szkoły.
komunikat:  jestem uczniem; nie powiedziane, że idę do szkoły akurat teraz, ale ogólnie należę
do grona jej uczniów.

Idę do szkoły.
komunikat: właśnie w tej chwili się do niej wybieram; nie powiedziane, że jestem jej uczniem,
po prostu postanowiłem właśnie tam pójść teraz.
komunikat: w przyszłym wrześniu zaczynam naukę w szkole.

Sprawdź - te zdania takie właśnie mają znaczenie!

No to teraz pora wspomnieć o angielskich czasach.

Tak właśnie postaraj się je zrozumieć: co znaczy to co mówię. A nie wykuwaj zasady użycia.
Pomyśl: chcę powiedzieć ... i powiedz.

Używaj komunikatów nie regułek, bo przecież chcesz się komunikować prawda? ;)

Ciekawostka historyczna:

w 1066 r. Wilhelm Zdobywca zwyciężył w bitwie pod Hastings i na tronie w Anglii zasiedli
przybysze z Normandii. Wtedy na dworze królewskim zaczęło się mówić głównie po francusku,
w kościele królowała łacina, a angielskim mówił...niepiśmienny lud Anglii.
Jak sądzisz - czy ktoś wtedy planował zasady użycia czasów? regularność czy też nieregularność
form? nie, prawda? to jasne!

Wniosek: język był pierwszy, a później dopisano do niego zasady. Czyli wszystkie regułki
gramatyczne, których się uczysz są tworem sztucznym, utworzonym przez naukowców, którzy
chcieli uporządkować wiedzę na ten temat.

W związku z tym - od reguł zawsze będą wyjątki, nie wszystko będzie się zgadzać z regułkami w podręcznikach, zawsze będzie jakieś "ale"... Zacznij myśleć komunikatami - to wiele zmieni.




Przykład:
Zamiast myśleć "jaki to czas?", pomyśl:
"chcę powiedzieć, że tu mieszkam, to moje stałe miejsce pobytu"
stałe fakty o nas = present simple
"I live here."

"chcę powiedzieć, że tu mieszkam, ale tylko przejściowe, bo normalnie na stałe mieszkam gdzieś indziej"
sytuacje tymczasowe w teraźniejszości = present continuous
"I am living here."

Każda anglojęzyczna osoba będzie wiedziała, co masz na myśli. Believe me ;)
Miłej nauki!

Aby pobrać wersję do druku, kliknij tutaj >>>